مدیر بدون اختیار و بودجه سرایدار است معضل مدیریت های چندماهه!
کاراموند: حمیدرضا نعیمی با نگارش یادداشتی به استعفای کورش سلیمانی از ریاست مجموعه تئاتر شهر عکسالعمل نشان داد و با انتقاد از ضعف سیاستهای فرهنگی اشاره کرد که مدیر بدون اختیار و بودجه، یک سرایدار است.
حمیدرضا نعیمی، نویسنده، بازیگر، کارگردان و مدرس تئاتر، با نگارش یادداشتی به استعفای کورش سلیمانی از ریاست مجموعه تئاتر شهر عکسالعمل نشان داد.
متن این یادداشت به شرح زیر است:
«آن مرد آمد. آن مرد در باران آمد...
کورش سلیمانی هنرمندِ ارزشمند تئاتر هم آمد و رفت. اساسا عکسِ ایشان نیز در کنارِ عکسِ دیگر مدیرانِ پیشین در اتاقِ مدیریتِ تئاتر شهرِ تهران نصب خواهد شد و تاریخ هم نخواهد فهمید که دستاوردِ این عزیز هم چون ۹۰ درصد مدیرانِ پیشینِ تئاترشهر چه بوده است.
آقایان و حضراتِ تصمیم گیرنده و مدیر (از وزیر تا وکیل) این چه وضع مدیریتِ فرهنگی و هنری تئاترِ این مملکت است؟... البته که شما خوب ما را شناخته اید، می دانید از سنگ صدا در می آید و از جماعتِ تئاتری نه! پس چرا باید برای یک عده الکی خوش وقت گذاشت، برنامه ریزی و هزینه کرد؟ به آنها برای تولید تئاتر نه تنها پول نمی دهید که پول هم می گیرید! سانسورشان می کنید! همین که هماهنگ می کنید اجسادشان در قطعه هنرمندان دفن شود و روی زمین نماند کافی است. تئاتر، مدیر و مدیریت می خواهد برای چه؟ اینکه مدیران و سرپرستانِ سه ماهه و شش ماهه و یک ساله بیایند و بروند، یک سیاستِ راهبردی و هوشمندانه است تا مدیر پس از رفتن بهانه داشته باشد و بگوید من مدیر موقت بودم، مجالی برای اجرای ایده هایم نداشتم و...
آقایان، مدیرِ بدونِ اختیارات که مدیر نیست، سرایدار است. وقتی امنیت و آزادی عمل و حمایت و بودجه ای برای پیشبردِ اهداف و کار وجود نداشته باشد، جز سرایداری چه انتظاری باید از مدیریتِ یک مجموعه فرهنگی یا اداره کل داشت؟ جهت تنویرِ افکارِ عمومی عرض می کنم که در یک سالِ اخیر شخصاً چهار بار به دیدنِ آقای کورش سلیمانی رفتم که بعد از دوسال، اجازه اجرا در تئاتر شهر را داشته باشم. فرمودند تا یک سال همه زمان ها برای اجرا پر شده است و از عزیزانی هم نام بردند که اجرا خواهند داشت. عرض کردم برای سال بعد چه؟ گفتند هیچ قولی نمی توانم بدهم اما اساسا شما جزو اولویت ها می توانید باشید. عرض کردم در جایی یادداشت کنید تا اگر شما در جایگاهِ مدیریت تشریف نداشتید با مدیرِ بعدی از یک سال مذاکره ای که با شما داشته ام با سندِ مکتوب صحبت کنم. فرمودند یادداشت هم نمی توانم انجام دهم که حمل بر مسئولیت برای مدیریت آینده نباشد که برنامه من را ادامه دهد. (به زعم آقای سلیمانی این احترام به مدیریت آینده بود.) و الان من و همکارانِ عزیزِ دیگر مانده ایم با مدیریت جدیدی که نمی دانیم چه کسی هستند از کجا بحث را آغاز کرده و پیش ببریم؟ حال یکی از شما بزرگان بفرمایید با یک سال حرف زدن و مذاکره شفاهی با مدیر محترم انجمن هنرهای نمایشی آقای دکتر سعید اسدی و مدیریت گرانقدر تئاتر شهر آقای کورش سلیمانی که بر روی هوا نوشته شده چه باید کرد؟ شما مدیرانِ برتر بفرمایید ما در این سرزمین چه طور باید برنامه ریزی نماییم و با منصوبان تان حرف بزنیم؟ ما تا کی مقرر است چوب مدیریت های یک شبه و دو شبه انتصابی تان را بخوریم؟ آیا این وضعیت مایه افتخار و مباهات شماست یا ضعف و ناکارآمدی در کارنامه مدیریتی تان؟
هنرمندانِ تئاتر در برابرِ پدیده هایی چون جنگ، شیوع بیماری های فراگیر، اوضاع بد اقتصادی، تعطیلی های بی پایان، لطمه پذیرترین قشرِ فرهنگی این سرزمین هستند، اما با گذشتن از جان و عمر و مالِ خویش در تمامِ این سال ها پایمردی کرده و نگذاشته اند روحِ دیالوگ و اندیشه در سالن های نمایش بمیرد و خاموش بماند، این وضعیتِ مدیریت دیگر از سرِ اشتباه نمی تواند باشد... شما بگویید تا کجا مقرر است پیش بروید؟
از این اوضاع خسته شده ایم...
ای کاش...
واژه ها...
بیهوده...
اتلافِ عمر...
میانسالی...
پیری...
و همچنان خوش باور و امیدوار...»
به اجمال، به آنها برای تولید تئاتر نه تنها پول نمی دهید که پول هم می گیرید! همین که هماهنگ می کنید اجسادشان در قطعه هنرمندان دفن شود و روی زمین نماند کافی است. این که مدیران و سرپرستانِ سه ماهه و شش ماهه و یک ساله بیایند و بروند، یک سیاستِ راهبردی و هوشمندانه است تا مدیر بعد از رفتن بهانه داشته باشد و بگوید من مدیر موقت بودم، مجالی برای اجرای ایده هایم نداشتم و...آقایان، مدیرِ بدونِ اختیارات که مدیر نیست، سرایدار است.
منبع: كاراموند
این مطلب را می پسندید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان کاراموند در مورد این مطلب