هیاهوی سلبریتی ها برای قاتلان زنده سوز میدان علیخانی
کاراموند: سلبریتی های غرب زده بعد از اعدام قاتلان زنده سوز میدان علیخانی، با هشتگ «نه به اعدام» جای شهید و جلاد را عوض کردند و حق اولیای دم را پایمال نمودند.
- در ایام پایانی تیر و اوایل مرداد ۱۴۰۵، فضای مجازی ایران بار دیگر با هشتگ «نه به اعدام» و «اعدام نکنید» توسط سلبریتی ها داغ شد. این موج بعد از اجرای حکم اعدام دو نفر از محکومان پرونده میدان شهید علیخانی (ملک شهر اصفهان) شکل گرفت.
این واکنش ها مثل دفعات قبل مصداق استاندارد دوگانه، ناآگاهی و نادیده گرفتن حق اولیای دم و پشتیبانی از قاتلانی است که ترامپ گواهی داد آنان را مسلح کرده است.
بر اساس گزارش مرکز رسانه قوه قضاییه در ۱۸ دیماه ۱۴۰۴ در محدوده میدان شهید علیخانی ملک شهر اصفهان، در جریان شورش آن روزها، چهار مأمور نیروی انتظامی و بسیج به نامهای حسین رمضانی، محمد همتی، سیدعلی خشوعی و ولی الله صفری به شهادت رسیدند. داستانهای رسمی جزییات خشونت آمیزی را ذکر کرده است:
مأموران با طناب به تابلو بسته شدند، با سنگ مجروح شدند، روی آنها بنزین ریخته و آتش زده شدند در حالیکه هنوز زنده بودند، روی زمین کشیده شدند و با چاقو و قمه ضربات مختلف خوردند. برخی گزارش ها به قطع اعضا، میله کردن چشم و سلاخی اشاره دارند. اعضای بدن روی آسفالت باقیمانده بود و تصاویر مربوطه در رسانه های رسمی منتشر گردید. یکی از جزییات تلخ روایت شده این است که تلفن یکی از قربانیان زنگ خورد و پاسخ دهندگان عمداً به تماس گیرنده گفتند درحال کشتن شوهر او هستند. همسر یکی از کشته شدگان چند روز بعد فرزند هفت ماهه اش را به دنیا آورد و کودک کنار تابوت پدر قرار گرفت.
صفحه سوسن پرور این رویداد «جنایت تروریستی» و قسمتی از «کودتای آمریکایی-صهیونیستی» دیماه است. دست کم ۵۹ تا ۶۲ نفر در ارتباط با این پرونده بازداشت شدند. دوازده نفر حکم اعدام گرفتند.
پیش تر در ۲۸ تیر ۱۴۰۵، عرفان اسفندیاری و گل محمد محمدی قصاص شدند. در صبح ۶ مرداد ۱۴۰۵، حکم قصاص ابوالفضل سپاهی بادجانی و امیرحسین صفری حسین آبادی اجرا شد. اتهامات آنها مشارکت در شهادت چهار مأمور نیروی انتظامی بود. پرونده بعد از صدور رای بدوی، فرجام خواهی و تأیید دیوان عالی کشور، به اجرا درآمد. تحت الشعاع برخی تحرکات در فضای مجازی دسته جاتی از اوباش قصد تجمع شبانه برای جلوگیری داشتند.
چه جنایتی، چه جنایتی... سلبریتی ها حامی این جنایت شدند؟
به قدری این جنایت فجیع بود که اعضای بدن آن چهار نفر روی آسفالت جا مانده بود و دست هایی که در قاب دوربین دیده می شد، بسختی تکه های لباسِ زغال شده را از روی آسفالت جدا می کرد.
شب قبل نیز، وقتی آنها را تنها و غریب در گوشه ای گیر انداخته بودند، دیدند که تلفن همراه یکی از آنها زنگ می خورد. تماس را پاسخ دادند، اما نه برای رفع دل نگرانی فرد پشت خط؛ بلکه عامدانه گفتند: «داریم شوهرت را می کشیم، خوب گوش کن.»
زنی که همسرش در میدان علیخانی به قتل رسید، با همان داغ سنگین، چند روز بعد فرزند هفت ماهه اش را به دنیا آورد؛ کودکی که تنها دو سه روز بعد از تولد، کنار تابوت پدرش قرار گرفت.
این نه نمایشنامه است و نه فیلمنامه؛ بلکه روایتی حقیقی است و بازیگران این سناریو هم حقیقی اند. همان هایی که امروز تعدادی از بازیگران سینما در پشتیبانی از آنها قد علم کرده اند و می کوشند جای جلاد و شهید را عوض کنند؛ فارغ از این که این بازیگران، نقشی را ایفا کردند که دیگر امکان انکار آن وجود ندارد.
دیگر برای هر کسی عیان شده است که چه جنایتی رخ داده؛ همان گونه که حقیقتِ جنایت کودکان میناب هم آشکار شده اما باز برخی زبان در کام گرفتند. در عین حال، هنوز برخی خویش را به خواب زمستانی زده اند؛ خوابی که گویی قصد بیدار شدن از آنرا ندارند. حتی اگر هم واکنشی نشان دهند، خیلی زود از موضع خود عقب نشینی می کنند؛ همان گونه که پرویز پرستویی هم چنین کرد.
تمسخر کلمه اذان - صفحه سحر دولتشاهی شاید بنابراین است که بار دیگر میتوان گفت برخی سلبریتی ها در برخورد با چنین رخدادهایی، گرفتار یک سه گانه ثابت هستند: هیجان زدگی، ناآگاهی و تناقض.
اما حالا که آن دو نفری که متهم به زنده زنده سوزاندن ماموران بودند به جزای عمل خود رسیده اند، همین افراد به کنشگری روی آورده اند. حتی میلاد کی مرام هم برای این افراد از بخشش سخن می گوید؛ موضعی که بار دیگر پرسش هایی را در رابطه با معیارهای این گونه واکنش ها و زمان بروز آنها مطرح می کند.
بلافاصله بعد از خبر اعدام، برخی از بازیگران، هنرمندان و چهره های شناخته شده در اینستاگرام و شبکه های اجتماعی با انتشار پست و استوری، هشتگ «نه به اعدام» را به کار بردند یا از بخشش و توقف اعدام سخن گفتند.
صفحه ترلان پروانه میلاد کی مرام، صابر ابر، دیبا زاهدی، مهسا حجازی، علی زرنگار، پانته آ پناهی ها، سارا بهرامی، احمد ایراندوست، غزاله اکرمی، سهیل مستجابیان، آناهیتا همتی، امیر جدیدی، محسن کیایی، مینا وحید، رضا علیپور، سجاد افشاریان، بهاره افشاری، جمشید هاشم پور، محمد نادری، شاهین صمدپور، رویا جاویدنیا، مازیار میری، ترلان پروانه، نوید پورفرج، فاطمه معتمدآریا، السا فیروزآذر، ارسلان قاسمی، فلور نظری، الناز حبیبی، روشنک عجمیان، آرام جعفری، چکامه چمن ماه، الهام کردا، مریم بوبانی، نوید محمدزاده، پیمان معادی، بهرنگ علوی، لیلی رشیدی، مونا برزویی و... از شمار چهره هایی توسعه این کمپین معارضانه هستند.
سلبریتی هایی که در حوادث دیماه با مواضع فرصت طلبانه «نفت روی آتش» اعتراضات حقیقی مردم ریختند و در زمان حمله نظامی به کشور و شهادت کودکان میناب اغلب سکوت کردند و حالا در پشتیبانی از «تروریست ها» باردیگر دست به استوری شدند.
در این کارزارها حق قصاص اولیای دم نادیده گرفته می شود، سلبریتی ها یا از جزییات پرونده بی خبرند یا تجاهل می کنند و با فشار رسانه ای تلاش در سلب این حق شرعی و قانونی دارند. قصاص در فقه و قانون ایران حق خانواده قربانی است و اولیای دم می توانند ببخشند یا دیه بگیرند، اما فشار خارجی برای بخشش اجباری، از نظر این رسانه ها غیراخلاقی و زورگویی است.
صفحه امیر جدیدی اما قسمتی از اعضای این کمپین از شمار «وطن فروشانی» هستند که مسدود کردن اموال آنان می تواند کمترین عقوبت برای آنان باشد.
هشتگ «اعدام نکنید» و «نه به اعدام» سابقه طولانی دارد. یکی از برجسته ترین موارد در تیر ۱۳۹۹ بود، وقتی خبر تأیید حکم اعدام سه معترض آبان ۹۸ منتشر گردید و خیلی از هنرمندان و ورزشکاران شرکت نمودند.
نمونه های بعدی شامل پرونده های در رابطه با اعتراضات ۱۴۰۱ و کارزارهای مداوم «سه شنبه های نه به اعدام» در زندان ها بود. در سالیان اخیر بیانیه هایی با صدها امضا از شخصیت های فرهنگی و سیاسی ضد اعدام ها انتشار یافته است.
موافقان هشتگ به طور معمول به مشکلات دادرسی عادلانه، اعترافات تحت فشار، اعدام های گسترده و اثرات بازدارنده ضعیف اعدام اشاره می کنند. ضدانقلاب از این کارزارها بعنوان دستاویزی بهره می گیرد برای مظلوم نمایی جنایتکاران و تضعیف امنیت.
در نظام حقوقی ایران، قتل عمد می تواند به قصاص منجر شود مگر اولیای دم رضایت دهند. از نظر اجتماعی، این نوع واکنش های سلبریتی ها اغلب بحث برانگیز فرصت طلبانه در جهت تقویت جبهه رسانه ای دشمن است. در این موارد در حالی که کارگروه چهره ها کارکرد خویش را ازدست داده است، اقدام های قاطعانه قضایی می تواند راه گشا باشد.
چون همین زمینه های اعتراضی خزنده و نه چندان آشکار می تواند به تجدید بحران منجر شود، آنهم در حالی که ترامپ همچنان به دنبال دستاویزی برای حمله نظامی مجدد به ایران است.
پرونده علیخانی نمونه ای از تقاطع خشونت خیابانی، پاسخ قضایی سریع و قطبی شدن فضای عمومی است. روایت رسمی بر وحشیگری قتل و لزوم اجرای عدالت تاکید دارد؛ روایت سلبریتی ها بر زمینه تشدید اعتراضات.
واقعیت این است چهار مأمور حافظ امنیت کشته شده اند و خانواده هایشان خواهان قصاص هستند وسلبریتی هایی که هشتگ زدند بدون دسترسی کامل به پرونده های قضایی و اسناد مستقل، قضاوت می کنند و قصد دارند یک شکاف اجتماعی و رسانه ای پیرامون عدالت، امنیت در شرایط پرتنش کنونی عمیق تر کنند.
معاون سابق وزیر ارشاد چرا؟
نادره رضایی، معاون سابق امور هنری وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، بعد از اجرای حکم اعدام عاملان جنایت میدان علیخانی اصفهان، با انتشار استوری در فضای مجازی وارد کارزار «نه به اعدام» شد. وی در این استوری نوشت که «اعدام کاشتن تخم کینه است» و بدین سان موضع صریحی در مخالفت با اجرای حکم قصاص قاتلان چهار مأمور نیروی انتظامی اتخاذ نمود.
این موضع گیری فورا موج گسترده ای از انتقادها را برانگیخت. محسن آزادی، مجری صداوسیما، در واکنشی تند خطاب به او اظهار داشت: «پلیس را مثله کردند، شما نه به اعدام می زنید؟ ننگ بر شما که در وزارت ارشاد مسئولیت داشتید!» رسانه هایی مانند همشهری هم با انتشار گزارش و ویدئو، استوری او را مصداق استاندارد دوگانه و بی توجهی به خون شهدای امنیت دانستند.
رضایی که قبل تر بعنوان اولین زن معاون وزیر ارشاد منصوب شده و بعد از حواشی مختلف همچون کنسرت ها و مواضع فرهنگی از سمت خود برکنار شده بود، بار دیگر با این واکنش در کانون توجه قرار گرفت. منتقدان او را متهم کردند که در حالیکه چهار مأمور را زنده زنده سوزانده و مثله کرده بودند، بجای همدردی با اولیای دم، برای قاتلان دلسوزی می کند و حق قصاص را زیر سؤال می برد.
این موضع گیری نادره رضایی در ادامه روندی بود که برخی چهره های فرهنگی و هنری بعد از اعدام های اصفهان در پیش گرفتند و بار دیگر بحث استاندارد دوگانه و فاصله گرفتن از آرمان های میهنی و انقلابی را زنده کرد.
این مطلب را می پسندید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان کاراموند در مورد این مطلب