گفتگوی مهر با عوامل یک نمایش-۱؛

قطع رابطه در خانه یک کمدی اجتماعی است کارگردانان مهم ریسک پذیرند!

قطع رابطه در خانه یک کمدی اجتماعی است کارگردانان مهم ریسک پذیرند!

به گزارش کاراموند، عوامل نمایش قطع رابطه در خانه معتقد هستند که کارگردانان مهم با ریسک هایشان شناخته می شوند و باید به سراغ کشف قابلیت های پنهان بازیگرانی که در جریانی محدود اسیر شده اند، رفت.


دریافت 25 MB دریافت 30 MB دریافت 28 MB

خبرگزاری مهر- گروه هنر- آروین موذن زاده-علی حیدری؛

ژانر کمدی در طول تاریخ پیدایش و تشکیل درام به صورت پیوسته درحال بروزرسانی و دگرگونی بوده است، بگونه ای که قدمت این ژانر به نزدیکی قدمت تئاتر در تاریخ است. این ژانر که از نظر ساختار، ساختمان و نظریات فلسفی بسیار غنی بوده و هست، در طول تاریخ توسط فعالین تئاتری، شامل درام نویس، کارگردان و بازیگر، گرفتار سوتعبیرهای گوناگونی شده است. به عبارتی بسیار از آثار از جهات مختلف کمدی نما هستند و نه کمدی. این مساله تنها در ساحت متن باقی نمی ماند و خطاهای ژانری در مورد کمدی به بحث کارگردانی و بازیگر هم ورود می کند؛ امروزه خیلی از کارگردانان به دلیلهای مختلفی همچون کمبود مطالعه، استنباط های نادرست و... آثاری را تحت عنوان کمدی تولید می کنند که با درنظر گرفتن نظریه های تدوین شده برای این ژانر بهیچ وجه قابل تطبیق نیستند، این مساله به مبحث بازیگری هم سرایت می کند و بازیگران هم هر جنس از بازی را که منتج به خنده مخاطب می شود، کمدی تلقی می کنند. با درنظر گرفتن همه این موارد، گروه هنر خبرگزاری مهر تصمیم به دعوت از گروه نمایش «قطع رابطه در خانه» برای برگزاری نشستی در خبرگزاری مهر گرفت؛ این نمایش که به نویسندگی تریستان پتی ژرار در سالن تئاتر و موسیقی مستقل تهران اجرا می شود و در ژانر کمدی اجتماعی روی صحنه است، نکات قابل توجهی برای تجزیه و تحلیل دارد.
در ادامه بخش اول نشست نمایش «قطع رابطه در خانه» را که با حضور مازیار سیدی یکی از کارگردانان و بازیگران اثر و محسن صادقی کارگردان، سوگل قلاتیان و هومن کیایی بازیگران و ایلیا شمس مدیر روابط عمومی پروژه برگزار شد، می خوانید.

* ابتدا از کلیت اثر آغاز نماییم و بعد به سراغ جزئیات برویم. باتوجه به این که شما سال ها در گروه تئاتر «لیو» به سرپرستی حسن معجونی حضور داشتید، ممکنست مخاطب قبل از تماشای نمایش، ذهنیتی از جنس کمدی آثار این گروه داشته و انتظار داشته باشد با همان نوع کمدی مواجه شود. اگر امکان دارد، در ابتدا درباره ی فضای کمدی موجود در اثر توضیح دهید. همینطور باتوجه به این که «قطع رابطه در خانه» از نظر متنی نمایشی جدید به شمار می آید، درباره ی خاصیت های ژانری اثر و خود متن کمی توضیح دهید.


مازیار سیدی:

گروه تئاتر «لیو» در سالیان اخیر نسبت به گذشته، در انتخاب متون خود تغییراتی داشته و تمایل به اجرای کمدی های معاصر در این گروه بیشتر شده است. درباره ی متن «قطع رابطه در خانه» تحلیل های مکتوبی وجود دارد و قبل از این هم اجراهایی از آن صورت گرفته است. عنوان «کمدی رمانتیک» که در متن به آن اشاره می شود، در حقیقت شوخی نویسنده با اثر خودش است. اتفاقاً این اثر فاصله بسیاری با کمدی رمانتیک دارد و بیشتر یک کمدی معاصر با سویه های اجتماعی است. دلیل انتخاب این متن برای ما، پرداختن نویسنده به مساله ای جالب و قابل تأمل بود؛ مساله ای که ما هم در ایران بشدت با آن درگیر هستیم و آن، مبحث «ارتباط» و به صورت مشخص، ارتباط میان زن و مرد است. متن نگاهی سنتی به مساله رابطه ندارد و از دید ازدواج محور به آن فاصله می گیرد. در حقیقت، با نگاهی معاصرتر به این مساله مواجه هستیم. من برای انتخاب و کار کردن روی یک متن، نیت از پیش تعیین شده ای ندارم. اساساً نمایشنامه های زیادی می خوانم؛ هم از دوران معاصر و هم از آثار کلاسیک. گاهی هنگام خواندن نمایشنامه ای، باتوجه به حال وهوای زیستی آن دوره، فضای اجتماعی و مسایل پیرامونش، قلابی در ذهن خواننده ایجاد می شود. دقیقاً در چنین لحظه ای است که تصمیم می گیرم روی آن متن کار کنم. بعد از خواندن این نمایشنامه، با محسن صادقی تماس گرفتم و متن را باردیگر با هم خواندیم. هر دوی ما به این نتیجه رسیدیم که اثر ظرفیت ارتباط برقرار کردن با مخاطب را دارد و به مساله درستی اشاره می کند.

* آقای کیایی، شما سابقه طولانی در تئاتر دارید و در کنار آن، تجربه حضور در برخی از آثار تصویری هم در کارنامه تان دیده می شود؛ در عین حال، بنظر می رسد تئاتر برای شما جایگاه ویژه تری داشته است. آیا این مساله به پیشنهادهایی که دریافت کرده اید مربوط می شود یا اساساً تصویر انتخاب اول شما نبوده است؟ همینطور درباره ی خاصیت های این نقش توضیح دهید؛ از این جهت که شخصیت، از نظر زمانی فاصله چندانی با جهان امروز ما ندارد، اما از نظر جغرافیایی و برخی خصایص شخصیتی، با هومن کیایی فاصله دارد.

کیایی: برای من هیچ اولویتی میان مدیوم های مختلف وجود ندارد. هر جا احساس کنم با نقش ارتباط خوبی برقرار می کنم، حضور پیدا می کنم. پس از حضورم در فیلم «متری شیش و نیم»، تصور اشتباهی درباره ی من شکل گرفت؛ این که بعد از این فیلم، گزیده کار شده ام. در صورتیکه من همیشه گزیده کار بوده ام

هومن کیایی:

تحلیل متن بیشتر به کارگردان مربوط می شود، اما در خوانش اولیه، این خود شخصیت است که بازیگر را جذب می کند. به نظرم بازیگر باید در برخورد اول با کاراکتر، حدود ۵۰ تا ۶۰ درصد انگیزه برای پذیرفتن آن پیدا کند. نمود بیرونی این انگیزه هم اینست که دلت می خواهد بلند شوی، متن را سرپا بگیری و به حرکت دربیاوری. این مساله برای من یک رویکرد شخصی است. در آن لحظه هنوز به واقعیت های شخصیت پردازی و مسایل دیگر فکر نمی کنم. چون معتقدم ما همیشه هنرجوی بازیگری هستیم و اگر بگویی «من بازیگرم»، انگار نقطه پایانی برای این مسیر گذاشته ای. من هنوز هم به صورت صددرصد نمی دانم بازیگری چیست. مدام درحال یادگیری هستم و در این راه، با فرایند رسیدن به نقش آشناتر می شوم. پس از ورود به تمرین، مازیار و محسن تحلیل های خودشان از نقش را به شکل مستقیم به بازیگر منتقل نمی کنند و اساساً خیلی به عمیق شدن در تحلیل نقش با بازیگر اعتقاد ندارند. فکر می کنم این رویکرد درست است؛ چونکه تحلیل باید در خود بازیگر شکل بگیرد. البته من شخصاً تحلیل را خیلی دوست دارم و علاقه مندم ساعت ها درباره ی نقش صحبت نماییم، تحلیل نماییم و پیش برویم. در طول تمرین ها با رویکرد های مختلفی به نقش نزدیک شدیم. یک دفعه با فرآیند استانیسلاوسکی پیش رفتیم و بار دیگر با نگاهی متفاوت و سبک تر به سراغ آن رفتیم. بخشهایی از متن دشواری هایی دارد، اما در جریان تمرین، بتدریج شکل خودش را پیدا می کند.
اما درباره ی بخش اول پرسش شما، باید بگویم که برای من هیچ اولویتی میان مدیوم های مختلف وجود ندارد. هر جا احساس کنم با نقش ارتباط خوبی برقرار می کنم، حضور پیدا می کنم. پس از حضورم در فیلم «متری شیش و نیم»، تصور اشتباهی درباره ی من شکل گرفت؛ این که بعد از این فیلم، گزیده کار شده ام. در صورتیکه من همیشه گزیده کار بوده ام. حتی قبل از آن فیلم هم پیشنهاد نقش اول در سینما داشتم، اما احساس کردم نقش از نظر سنی با من تناسب ندارد یا محدودیت زمانی پروژه اجازه نمی دهد بشکل ایده آل به آن برسم. بنابراین، ۲ پیشنهاد سینمایی را رد کردم. درست است که پس از فیلم «متری شیش و نیم» تعداد پیشنهادها بیشتر شد، اما طبیعتاً در بین این حجم از پیشنهادها باید در انتخاب هایم دقت بیشتری داشته باشم. برای من تفاوتی میان سریال، سینما و تئاتر وجود ندارد. هر جا انگیزه موردنیاز برای رسیدن به نقش را در خودم احساس کنم، حضور پیدا می کنم.

* در تئاتر، بنظر می رسد انتخاب های شما بیشتر بسمت نقش های رئالیستی و معاصر گرایش دارد. آیا واقعا همینطور است یا به تجربه حضور در آثار تجربی هم علاقه مند هستید؟


کیایی:

من یک دفعه با ۲ نفر صحبت کردم که خیلی دوست داشتم با آنها همکاری کنم. به عنوان نمونه، در اوایل فعالیت حرفه ای ام با اشکان خیل نژاد، که از چهره های شاخص موج نو تئاتر ماست، نمایش «بالاخره این زندگی مال کیه؟» را کار کردم که اثری رئالیستی بود. اما در کنار او، ۲ نفر دیگر هم بودند که ایده های بسیار متفاوتی داشتند و دوست داشتم با آنها همکاری کنم. در عین حال، از جایی به بعد انگار این ذهنیت شکل گرفت که من برای کار کردن با این افراد یا خیلی پیر شده ام یا دیگر حوصله چنین کارهایی را ندارم. حتی به یاد دارم که با رامین اکبری درحال تمرین اثری بسیار متفاوت بودیم، اما روند تمرین ها طولانی شد و من ناچار شدم در پروژه های دیگری حضور پیدا کنم. با حمید پورآذری هم صحبت کردم. ایشان گفتند که معمولا با هنرجوها و دانشجویان تئاتر، مدت زمان طولانی تمرین می کنند و ممکنست من در این روند خسته شوم. در صورتیکه خودم واقعا علاقه دارم در آثار تجربی حضور پیدا کنم؛ چون در این آثار با مخاطب متفاوتی ارتباط برقرار می کنم. نمایش ما به سادگی با مخاطب ارتباط برقرار می کند و با این وجود، پیشنهادهای عجیبی را هم مطرح می کند. اما در آثار تجربی و فلسفی، با جهان و مخاطب متفاوتی مواجه هستیم. در عین حال، برای تشکیل چنین همکاری هایی باید این پیشنهادها از سمت کارگردانان مطرح شود.

سیدی:

در ادامه صحبت های هومن، باید بگویم کارگردانان تجربی هم به دنبال تجربه هایی هستند که شاید با بازیگران دیگری بتوانند به آنها برسند. گاهی یک بازیگر وارد جریان مشخصی می شود و بواسطه حضور در آن جریان شناخته می شود. در چنین شرایطی ممکنست قسمتی از قابلیتهای دیگر او نادیده گرفته شود.

کیایی:

جا انداختن آن جنس از کارها با من هم دشوار است؛ چون مخاطب هنوز چنین نقش هایی را از من ندیده است. نکته جالب اینجاست که آغاز فعالیت من با همین دسته از کارگردانان تئاتر بود. در جریان تئاتر دانشگاهی، فعالیت حرفه ای ام را با اشخاصی مانند جابر رمضانی، پوریا کاکاوند، اشکان خیل نژاد و... شروع کردم. تجربه همکاری با آرش دادگر هم یکی از تجربه های عجیب من در راه فعالیت حرفه ای ام بود؛ چون در آن پروژه، نقش فردی دچار اختلال اسکیزوفرنی را بازی می کردم و اثر، جنس تجربی داشت. مبحث جالبی است؛ وقتی جوان هستیم، می گویند برای این نقش خیلی جوانی و وقتی سن مان بالاتر می رود، می گویند برای آن نقش ها خیلی پیر شده ایم!

* یک سری از بازیگران سال ها تلاش می کنند و در آثار مختلف توانایی های خویش را نشان می دهند، اما آن اتفاقی که باید برایشان بیفتد، رخ نمی دهد و در نهایت تصمیم می گیرند به تئاتر بازگردند. نظرتان درباره ی این مساله چیست؟


کیایی:

باید بگویم که بعد از «متری شیش و نیم»، پیشنهادهای زیادی برای حضور در آثار سینمایی دریافت کردم، اما آگاهانه به این پیشنهادها «نه» گفتم؛ دلایلی مانند تعهد به پروژه های دیگر و مسائلی در ارتباط با نقش و مدت زمان رسیدن به کاراکتر و خاصیت های سنی نقش ها در این تصمیم تاثیر گذار بودند.

* اشاره من به سالیان قبل از این مقطع است. شما سال ها قبل از «متری شیش و نیم» هم فعالیت حرفه ای داشتید.


کیایی:

کارگردان به نامی در این مملکت به من می گوید فلان بازیگر چهره در تئاترش حضور دارد و اگر آن بازیگر از پروژه جدا شد، ممکنست تو به جای او حضور پیدا کنی؟ این در شرایطی است که آن کارگردان کسی بود که همیشه آرزوی همکاری با او را داشتم. حتی پیشتر به من اظهار داشته بود: «تو عجب پدیده ای هستی» و بالاخره، پیشنهاد همکاری را به این شکل بیان کرد. این اتفاق برای من عجیب بود و از جایی به بعد حتی خنده دار شد. در عین حال، در نهایت ناراضی نیستم و فکر می کنم در جایگاهی هستم که باید باشم.

* آقای کیایی، شما در کارنامه کاری خود در فضای رئالیستی، تجربه های متنوعی دارید. کمدی در این طبقه بندی کاری چه جایگاهی برای شما دارد؟ در تئاتر ایران با مشکل بزرگی در برخورد با ژانر کمدی و بازیگر کمدی مواجه هستیم؛ به بیانی دیگر، خیلی از بازیها و آثاری که کمدی تلقی می شوند، اساساً کمدی نیستند.

سیدی: انتخاب هومن کیایی برای فیلم «متری شیش و نیم» انتخاب بسیار خوبی بود؛ چونکه از میان فهرستی بسیار طولانی که افراد سرشناسی هم در آن حضور داشتند، هومن کیایی انتخاب گردید. این مساله هم برای سعید روستایی و هم برای هومن کیایی نقطه مثبتی بود و به خلق اثری ماندگار کمک کرد

کیایی:

من از کار کمدی خیلی می ترسم و تجربه زیادی از حضور در آثار کمدی ندارم. فکر می کنم مازیار بهتر بتواند در اینباره صحبت کند. به قول آقای معجونی، «متن کمدی باید هوشمندانه نوشته شود». فکر می کنم تمایلی که در گروه تئاتر «لیو» به کمدی وجود دارد، ناشی از همین رویکرد است. من همیشه از کمدی هراس دارم؛ چون فوبیای لوس شدن دارم و مازیار را هم سر این موضوع اذیت کردم. فکر می کنم این ترس در اکثر اشخاصی که کمدی کار می کنند، وجود دارد. من نمایش «رویای نیمه شب تابستان» را کار کردم. در آن اثر، ظاهر پیچیده نقش به بازیگر کمک می نماید. یا در «تن تن و راز قصر مونداس»، شخصیت در این دسته از آثار کمدی بسمت پویانمایی می رود و آزادی عمل بیشتری برای بازیگر بوجود می آورد. اما در آثاری که نقابی وجود ندارد و با کمدی موقعیت مواجه هستیم، مساله بطورکامل متفاوت می باشد.

سیدی:

مساله دیگر اینست که خود محیط تئاتر و سینما باید بستر مناسبی جهت استفاده از قابلیت ها و قابلیتهای شناخته شده بازیگران فراهم آورد. ما در تئاتر و سینمای این مملکت راحت طلب هستیم و ریسک پذیری چندانی نداریم. این راحت طلبی در نهایت سبب نادیده گرفته شدن توانایی های بازیگر می شود. کارگردان های خوب با ریسک هایی که می کنند، شناخته می شوند. انتخاب هومن کیایی برای فیلم «متری شیش و نیم» انتخاب بسیار خوبی بود؛ چونکه از میان فهرستی بسیار طولانی که افراد سرشناسی هم در آن حضور داشتند، هومن کیایی انتخاب گردید. این مساله هم برای سعید روستایی و هم برای هومن کیایی نقطه مثبتی بود و به خلق اثری ماندگار کمک کرد. خوشبختانه این رویکرد در نسل جدید هم درحال تشکیل است و نسل جدید تلاش می کند اشتباهات نسل گذشته را تکرار نکند و جسورانه تر دست به انتخاب بزند. در تئاتر هم اشخاصی مانند حسن معجونی و حمید پورآذری از جایی به بعد تصمیم گرفتند با افراد توانمند و مستعدی کار کنند که چندان شناخته شده نیستند.
برای بازیگری که درگیر این جریان است و توانایی هایش به درستی شناخته نشده است، حسرت هایی به وجود می آید؛ چونکه بخش زیادی از عمر حرفه ای این افراد گذشته است. برای نمونه هومن کیایی بعد از خروج از اینجا بطور قطع به این مساله فکر می کند، برای اینکه حسرت هایی را برای ما به همراه دارد، برای اینکه عمری صرف شده است. فکر می کنم این مساله یک مشکل سیستماتیک در سینما و تئاتر این مملکت است. به نظرم این رویه در سینمای مستقل تا حدودی درحال بهبود است، اما در تئاتر همچنان ادامه دارد. امیدوارم نسل جدید بتواند این مساله را حل کند.

کیایی:

در تئاتر مساله فروش هم وجود دارد. به این علت است که آثار نمایشی بسمت استفاده از چهره ها می روند؛ البته حضور چهره ها هم مشکلات خاص خودش را دارد. به عنوان نمونه، حضور من در یک تئاتر لزوماً تضمینی برای فروش آن اثر نیست. در عین حال، تهیه کنندگانی هستند که سرمایه گذاری می کنند و پشت آثاری می ایستند که بدون حضور سلبریتی ها تولید می شوند. به عنوان نمونه، ما مخاطبان خودمان را داریم، اما تعداد این مخاطبان در حدی نیست که بتوانند سالن را به تنهایی سولدآوت کنند. هیچ کدام از ما هم به تنهایی ظرفیت فروش یک سلبریتی را نداریم. در عین حال، تهیه کنندگانی مانند تهیه کننده نمایش ما، آقای حمید خسرو، همچنان پشت چنین آثاری می ایستند.

* جا دارد به این نکته اشاره کنم که نمایش شما این ظرفیت را دارد که بسمت تئاتر به اصطلاح آزاد برود، اما چنین مسیری را انتخاب نمی نماید. البته فعالین تئاتر آزاد هم در فضای خودشان فعالیت می نمایند و من نقدی به آنها ندارم. این اجرا قابلیت حرکت بسمت کمدی آزاد (کمدی شبانه) را دارد، اما از این مسیر فاصله می گیرد. از جانب دیگر، تئاتر امروز ما بسمت استفاده از بلاگرها رفته است؛ به عبارتی، با عناوینی مانند «مدیر تبلیغات»، «مدیر رسانه»، «مدیر پروژه» و... از بلاگرها برای تبلیغات در فضای مجازی استفاده می شود. باتوجه به این که نام یک بلاگر در لیست عوامل نمایش شما دیده می شود، شاید بتوان نقدی به شما تئاتری های قدیمی وارد کرد که برای تبلیغات این نمایش از ظرفیت بلاگرها بهره برده اید.

سیدی: کاری که فکر می کنم طی سالیان گذشته انجام داده ام، این بوده که تلاش نموده ام تهیه کنندگان شریفی را وارد فضای تئاتر کنم و به این ترتیب، قسمتی از این جریان را حفظ کنم. در پروژه قبلی من ۵۲ هنرجو حضور داشتند و در پروژه های قبل از آن هم همین رویکرد را دنبال کرده ام. به عبارتی، همیشه تلاش نموده ام آثاری را که در مقام کارگردان تولید می کنم، از حیث فروش به حضور چهره ها و سلبریتی ها وابسته نکنم

سیدی:

حمید خسرو دوست بسیار قدیمی من و از تهیه کنندگان خیلی خوب حوزه موسیقی است. کاری که فکر می کنم طی سالیان گذشته انجام داده ام، این بوده که تلاش نموده ام تهیه کنندگان شریفی را وارد فضای تئاتر کنم و به این ترتیب، قسمتی از این جریان را حفظ کنم. در پروژه قبلی من ۵۲ هنرجو حضور داشتند و در پروژه های قبل از آن هم همین رویکرد را دنبال کرده ام. به عبارتی، همیشه تلاش نموده ام آثاری را که در مقام کارگردان تولید می کنم، از حیث فروش به حضور چهره ها و سلبریتی ها وابسته نکنم. در چنین شرایطی، نخستین چیزی که هر تهیه کننده از شما می پرسد، اسامی بازیگران حاضر در پروژه است. وقتی با چنین شرایطی مواجه می شویم، باید با تهیه کننده وارد یک معامله انسانی شویم؛ چونکه نمی توانیم به او بگوییم هر چیزی که من می خواهم باید اجرا کنی و تو هم سرمایه تولید آنرا تأمین کنی. وقتی با تهیه کننده ای مواجه می شوید که ۷۰ درصد خواسته های شما را با چشم بسته می پذیرد، آن هم در وضعیت جنگی و بحران اقتصادی کشور، باید شرایط او را هم درنظر بگیرید. اگر به فروش آثار نگاه کنید، متوجه می شوید که تئاتر تا چه اندازه شغل کم درآمدی است.
در ادامه فرآیند تولید، تهیه کننده برای تأمین ۳۰ درصد باقیمانده نیازهای پروژه، گروهی را برای کارگردان درنظر می گیرد. تنها کاری که میتوان انجام داد اینست که شما در مقام کارگردان تلاش کنید گروهی را که تهیه کننده برگزیده، تا جای ممکن به فضای ذهنی و آرمانی خود نزدیک کنید. تهیه کننده هم حق دارد؛ چونکه می توانست سرمایه اش را وارد تئاتر نکند. در چنین گروهی ممکنست اشخاصی حضور داشته باشند که برای تئاتری ها چندان شناخته شده نباشند. فردی که در گروه ما حضور دارد و شما نسبت به حضورش نقد دارید، بوسیله همان بستر مجازی، امکاناتی را به شکل اعتباری برای ما فراهم نموده است. همینطور از حضور و موقعیت مجازی ایشان در اندازه ای بسیار کنترل شده برای این پروژه استفاده شده است. در چنین شرایطی ناچار به پذیرش برخی از این موارد هستیم. هر کسی هم که به صورت کامل با این فضا مخالف است و تئاتر تولید می کند، احیانا از جایی با مشکل مواجه می شود و کارش می لنگد؛ مگر این که قصد تولید اثری را داشته باشیم که به هیچ امکانات دکوراتیو یا هزینه بر دیگری نیاز نداشته باشد.

ایلیا شمس:

فردی که در این نمایش حضور دارد، شخصاً و به شکل خودخواسته کمک هایی بوسیله بستر مجازی به ما کرده است. من شخصاً هیچ علاقه و گرایشی به این مساله ندارم. من فردی رسانه ای هستم و مهم ترین مجرا برای من رسانه است؛ چونکه رسانه است که می ماند و ماندگار می شود. من اعتقادی به حضور بلاگرها ندارم و در عرصه تبلیغات تئاتر همیشه سخت ترین مسیر را برگزیده ام. این اجرا به هزار و یک دلیل در بحث فروش با چالش هایی مواجه است؛ چونکه یک کمدی سرپا و باشخصیت است و نمی خواهد برای فروش بیشتر به هر جریانی تن بدهد. ما در شرایطی اجرا می رویم که ۹۹ درصد آثار نمایشی ما فروش ندارند و رکود وحشتناکی بر فضای تئاتر حاکم است.

سیدی:

سرمایه گذاری در تئاتر بگونه ای است که اگر تهیه کننده سرمایه خویش را در حساب بانکی بخواباند، سود بیشتری نصیبش خواهد شد.
ادامه دارد...
خلاصه اینکه دریافت 25 MB دریافت 30 MB دریافت 28 MB ژانر کمدی در طول تاریخ پیدایش و تشکیل درام به شکل پیوسته در حال به روزرسانی و دگرگونی بوده است، بگونه ای که قدمت این ژانر به نزدیکی قدمت تئاتر در تاریخ است. خوشبختانه این رویکرد در نسل جدید هم در حال تشکیل است و نسل جدید تلاش می کند اشتباهات نسل گذشته را تکرار نکند و جسورانه تر دست به انتخاب بزند. من فردی رسانه ای هستم و مهم ترین مجرا برای من رسانه است؛ چراکه رسانه است که می ماند و ماندگار می شود.

منبع:

1405/08/25
09:59:55
5.0 / 5
21
تگهای مطلب: ایران , بازیگر , بحران , تهیه کننده
این مطلب را می پسندید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان کاراموند در مورد این مطلب
نظر شما در مورد این مطلب
نام:
ایمیل:
نظر:
سوال:
= ۱ بعلاوه ۳