مرور فیلم فجر ۴۴ در آینه مهر؛
نگاهی بر فیلم خیابان جمهوری آقای هادی همیشه اجتماعی بساز!
کاراموند: فیلم سینمایی خیابان جمهوری نشان از بلوغی باردیگر در نگاه منوچهر هادی دارد.
خبرگزاری مهر-گروه هنر-محمدمهدی ابراهیمی نصر؛
منوچهر هادی یک فیلم نرمال با فیلم نامه ای قابل قبول و کم اشکال و بازیهای دل نشین و باورپذیر را به جشنواره چهل و چهارم فیلم فجر آورد و توانست بار ۲ روز اول جشنواره را از نظر نمایش فیلمی قابل قبول به دوش بکشد. بعد از تجربه های نه چندان موفق و سطحی در آثار کمدی و تجاری همچون «رحمان ۱۴۰۰»، «نیسان آبی» و «نیوکمپ» که فرسنگ ها با توانایی های منوچهر هادی فاصله دارند، این فیلم نشان از بلوغی باردیگر در نگاه این فیلمساز دارد. «خیابان جمهوری»، توانست با روایتی شریف و منسجم، بار کیفی ویترین ۲ روز ابتدایی این ماراتن سینمایی را به تنهایی به دوش بکشد و ثابت کند که هادی در صورت دوری از فانتزی های گیشه ای، هنوز رگ خواب درام های انسانی را می شناسد. هوشمندی اصلی اثر در فیلم نامه آن نهفته است؛ جایی که سازندگان اثر با ظرافت از افتادن در دام تکراری سینمایی که برخی آنرا سینمای فلاکت می نامند و گدایی ترحم گریخته اند. داستان آیلار با بازی قابل قبول الناز ملک که در غیاب همسرش با چالش های سنگینی همچون حاملگی و اداره زندگی دست و پنجه نرم می کند، به جای آنکه مخاطب را به دلسوزی تحقیرآمیز وادارد، احترام او را برمی انگیزد. فیلم بر خلاف خیلی از آثار مشابه، نگاهی توریستی یا فرادستی به طبقه کارگر ندارد و فقر را به ابزاری برای تحقیر فرهنگی تبدیل نمی کند، بلکه عزت نفس شخصیت اصلی را محور قرار می دهد که برای کسب روزی حلال و حفظ آبرو در تکاپوست. واقع گرایی فیلم در پردازش محیط های جانبی و روابط انسانی نیز به خوبی مشهود است. اتمسفر کارگاه خیاطی و مناسبات جاری میان کارگران و مدیریت مجموعه با بازی هادی حجازی فر با دقتی خوب طراحی شده و از کار درآمده است. همینطور روابط خانوادگی، بخصوص پیوند میان آیلار و برادرش که از شهرستان به تهران آمده، به دور از اغراق های ملودراماتیک و کاملا باورپذیر ترسیم شده است. این رئالیسم ساختاری سبب شده تا امید جاری در بطن فیلم، برچسب تصنعی نخورد؛ چون که این امید نه از دل معجزات ناگهانی، که از درون اراده و تلاش خستگی ناپذیر یک زن برای سامان دادن به زندگی اش جوانه می زند. بالاخره، «خیابان جمهوری» را میتوان یک زنگ بیدارباش برای کارنامه حرفه ای کارگردانش قلمداد کرد. تماشای این اثر ثابت می کند که توانایی منوچهر هادی در درک لایه های زیرین جامعه و هدایت درست بازیگران در بستری واقع گرایانه، چقدر می تواند برای سینمای ما پرارزش باشد. ای کاش هادی با درک درست موفقیت این فیلم، مسیر حرفه ای خویش را در همین فضای اجتماعی و دغدغه مند تثبیت کند و به جای صرف انرژی در پروژه های فانتزی و کمدی های سطحی، به بازنمایی صادقانه زندگی آدم های حقیقی شهر بپردازد؛ چون که جایگاه هنری وی در متن همین خیابان های پرهیاهو و در بین دردهای نجیب مردم است. بطور خلاصه منوچهر هادی یک فیلم نرمال با فیلمنامه ای قابل قبول و کم اشکال و بازی های دل نشین و باورپذیر را به جشنواره چهل و چهارم فیلم فجر آورد و توانست بار ۲ روز اول جشنواره را از نظر نمایش فیلمی قابل قبول به دوش بکشد. این رئالیسم ساختاری سبب شده تا امید جاری در بطن فیلم، برچسب تصنعی نخورد؛ چون که این امید نه از دل معجزات ناگهانی، که از درون اراده و تلاش خستگی ناپذیر یک زن برای سامان دادن به زندگی اش جوانه می زند.
منبع: karamond.ir
این مطلب را می پسندید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان کاراموند در مورد این مطلب